سلام.

علاقه ام به فیلم و فیلمسازی بیشتر از نوشتن شعر نباشد، کمتر نیست. یکبار فیلم "قلاده های طلا" را مشاهده و نکات مثبت و منفی آن را  در ادامه مطلب نوشته ام...

هجوم سایه می ریزد

از پشت بام های نزدیک

ستاره های بی هدف

از چشمک های مترسک رسیده اند

در آغوش مرداب

گم شده

یک ماه

و نفس های ترک خورده

از سراب شهر

خشک می شوند

میان تاریکی حرفها

تو را فریاد می زنم

تا چتر این شهر را در بهار ببندیم

بی خیال از آدمکهایی که زیر سنگ خوابیده اند

نیشخندی به ابرهای سنگین بزنیم

هرچه دلشان ناز می خواهد

نبارند

به ساحل چشمانت آرامم

و احساسم با شکوفه مهتابت

خیس می شود

تا قطره قلبی

جا مانده از دریای عشق تو

شهر به روز برساند

و حادثه نگاهت

آینه تردید را

در حبابی از سرما، خرد کند.

پی نوشت :

* این شعر را از لابلای دفاتر قدیمی پیدا کردم. ایراد دارد اما نوستالوژی بودنش برایم مهم است.

* چقدر این روزها، نوشتن سخت شده است. به انتظار می نشینم تا حرفهایم شکوفه بزنند

یکم تن خسته ی راهی      غبار رو پر و بالت

فرشته اومدی از دور           ببین از شوق تابیدم

میدونستم میای حالا          تو رو من خواب میدیدم

چه خوبه اومدی پیشم        تو هستی این یه تسکینه

چقدر آرامشت خوبه            چقدر حرفات شیرینه 

فرشته آسمون انگار            خلاصه ست تو دو تا بالت

تو میگی آخرش یک شب      میان از ماه دنبالت

میان میری نمیمونی           تو مال آسمونایی

زمین جای قشنگی نیست   برای تو که زیبایی

تو میری آره میدونم             نمیگم که بمون پیشم

ولی تا لحظه ی رفتن          یه عالم عاشقت میشم

از آلبوم یادگاری قمیشی

(یک)

بوووق ... بوووق ... بوووق

شلیک های مشقی

که جنگی نمی شوند

در مسیر انقلاب - آزادی!

(دو)

پا به پای تحریم

جستجو می کند

کارتن های سیگار برگ را

جنب هتل استقلال!

(سه)

هدفمند...

دلار را انداختیم

پشت سکه شکسته شد

و تورم از بام دو رقمی سقوط کرد

سفرای دنیا را احضار کنید

ما دیگر نفت نمی فروشیم!

(چهار)

روز پس از آرا...

اصول را اصلاح کرد

نامزد مستقل.

پی نوشت : آب با طعم سیاست، نمی دانم زلال می شود یا خیر هر چقدر تلاش می کنم از این سیاست عجیب و غریب و دروغ و فریب دور بشم ، نمی ذارن که... ای بابا، مملکته داریم؟!